نقطه اشتعال باز (Open Cup Flash Point) دمایی است که در آن بخارات ایجاد شده از سطح یک مایع، در شرایط مشخص آزمون و با نزدیک شدن منبع اشتعال، برای نخستین بار به صورت لحظهای شعلهور میشوند. این پارامتر یکی از شاخصهای مهم برای ارزیابی رفتار فرآوردههای نفتی، روغنها و روانکارها در برابر تشکیل بخارات قابل اشتعال است و مقدار آن باید همراه با روش آزمون و شرایط اندازهگیری تفسیر شود. در روش کاپ باز کلیولند مطابق ASTM D92، نمونه در یک محفظه باز گرم میشود تا دمای ایجاد این اشتعال گذرا مشخص شود.
تست نقطه اشتعال باز کلیولند مطابق ASTM D92 برای تعیین Flash Point و Fire Point بسیاری از فرآوردههای نفتی با نقطه اشتعال بالاتر از 79 و پایینتر از 400 درجه سانتیگراد استفاده میشود؛ اما برای تعیین Flash Point نفت کوره کاربرد ندارد.
این آزمون بدین شکل است که نمونه داخل کاپ کلیولند گرم میشود و با نزدیک شدن به محدوده نقطه اشتعال، منبع اشتعال در فواصل مشخصی از روی سطح آن عبور داده میشود تا لحظه ایجاد شعله مشخص شود. برای آشنایی بیشتر تا انتهای مطلب همراه ما باشید.
نقطه اشتعال باز چیست؟
نقطه اشتعال باز یک نتیجه تجربی و وابسته به روش آزمون است. این پارامتر نشان میدهد که در شرایط مشخص آزمون، بخارات ایجاد شده از یک فرآورده در چه دمایی با منبع اشتعال برای لحظهای شعلهور میشوند. مقدار گزارش شده باید نسبت به فشار استاندارد 101.3 کیلوپاسکال تصحیح شود.
با توجه به این که نقطه اشتعال میتواند اطلاعاتی درباره رفتار یک فرآورده در برابر ایجاد بخارات قابل اشتعال و خطر آتشگیری آن ارائه کند، اندازهگیری آن در کنترل کیفیت، ارزیابی شرایط نگهداری و بررسی ایمنی فرآوردههای نفتی و روغنها کاربرد دارد. البته مقدار به دستآمده زمانی قابل تفسیر است که روش آزمون، شرایط اجرا و تجهیزات مورد استفاده مشخص باشند.
در روش کلیولند، نمونه در یک کاپ باز گرم میشود. با افزایش دما، بخاراتی در بالای سطح مایع شکل میگیرد و در نقطه مشخصی، غلظت بخار و هوا در شرایط آزمون برای ایجاد یک اشتعال گذرا کافی میشود. دمای مشاهده این اشتعال همان Flash Point گزارششده در این روش است.
نقطه اشتعال (Flash Point) چه زمانی ثبت میشود؟
نقطه اشتعال زمانی مشاهده میشود که با عبور منبع اشتعال از روی سطح نمونه، یک شعله یا اشتعال گذرا در بخارات ایجاد شود. دمای مشاهده شده ثبت شده و سپس با توجه به فشار محیط به فشار استاندارد 101.3 کیلوپاسکال تصحیح میشود. مقدار تصحیح شده بهعنوان Flash Point گزارش میشود.
بنابراین، عبارت رایج «دمایی که ماده در آن آتش میگیرد» بهترین تعریف برای نقطه اشتعال نیست، زیرا نقطه اشتعال به تشکیل بخارات قابل اشتعال در شرایط مشخص آزمون و ایجاد یک اشتعال گذرا مربوط است. صرف شروع سوختن پایدار خود ماده ملاک نیست.
نقطه آتش یا Fire Point چیست؟
نقطه آتش (Fire Point) و نقطه اشتعال (Flash Point) دو مفهوم متفاوت هستند. نقطه اشتعال دمایی است که در آن، بخارات ایجادشده از سطح نمونه با اعمال منبع اشتعال برای لحظهای شعلهور میشوند؛ اما نقطه آتش دمایی بالاتر است که در آن پس از ایجاد اشتعال، سوختن بخارات نمونه حداقل به مدت ۵ ثانیه ادامه پیدا میکند. طبق تعریف ASTM، Flash Point یا نقطه اشتعال شاخص تشکیل مخلوط قابلاشتعال بخار-هوا است که در شرایط آزمون اندازهگیری میشود. اما Fire Point یا نقطه آتش، توان نمونه برای ادامه احتراق پس از ایجاد اشتعال را نشان میدهد.
دانستن تفاوت این دو در تفسیر نتیجه آزمون بسیار مهم است. اگر هدف فقط تعیین نقطه اشتعال باشد، باید دمایی که در آن اشتعال گذرا مشاهده میشود، ثبت شود. اما اگر هدف تعیین نقطه آتش باشد، آزمون باید تا جایی ادامه پیدا کند که پس از ایجاد شعله، نمونه توان ادامه احتراق را نشان دهد.
تست نقطه اشتعال باز ASTM D92 چیست؟
تست نقطه اشتعال باز کلیولند یا Cleveland Open Cup یک روش استاندارد و رایج برای اندازهگیری نقطه اشتعال فرآوردههای نفتی است.
برای استفاده از این روش باید نمونه را در کاپ باز قرار دهید و به صورت کنترل شده دمای آن را افزایش دهید. سپس منبع اشتعال در زمانها و شرایط مشخصی از روی سطح نمونه عبور داده میشود تا نخستین اشتعال گذرا در بخارات نمونه مشاهده شود و دمای متناظر با آن بهعنوان نقطه اشتعال ثبت شود.
نسخه فعال استاندارد ASTM D92-24 است که ASTM آن را در 6 نوامبر 2024 بهروزرسانی کرده است. نسخههای قدیمی این استاندارد دیگر مبنای نسخه فعال آزمون محسوب نمیشوند و هنگام انجام یا گزارش تست باید به نسخه معتبر استاندارد توجه شود.
ASTM D92 برای چه موادی مناسب است؟
ASTM D92 برای تعیین نقطه اشتعال (Flash Point) و نقطه آتش (Fire Point) بسیاری از فرآوردههای نفتی با نقطه اشتعال بالاتر از ۷۹ و پایینتر از ۴۰۰ درجه سانتیگراد استفاده میشود؛ اما این روش برای تعیین Flash Point نفت کوره کاربرد ندارد. همچنین، اگر احتمال وجود مقدار کم اما موثری از ترکیبات با نقطه اشتعال پایین در نمونه وجود داشته باشد، باید روش ASTM D93 بررسی شود؛ زیرا این ترکیبات ممکن است در روش کاپ باز کلیولند (ASTM D92) به درستی شناسایی نشوند.
چه نمونههایی برای ASTM D92 مناسب نیستند؟
ASTM D92 برای نمونههایی با نقطه اشتعال کمتر از 79 درجه سانتیگراد مناسب نیست. ASTM D1310 میتواند برای بعضی مایعات در محدوده کاربرد خود استفاده شود؛ اما انتخاب روش نهایی باید بر اساس نوع نمونه و Specification محصول انجام شود. اگر احتمال وجود مقدار کمی ماده با نقطه اشتعال پایین در یک نمونه نسبتا کمفرار وجود دارد، ASTM D93 نیز باید بررسی شود.
روش تست نقطه اشتعال باز چگونه است؟
روش تست نقطه اشتعال باز به شکل زیر انجام میشود:
1. آماده سازی کاپ و نمونه
در ابتدا کاپ کلیولند باید کاملا تمیز شود و نمونه نیز از نظر آلودگی ظاهری و وجود حباب هوا بررسی شود. بهتر است برای این کار از روشهای استاندارد آمادهسازی نمونه استفاده کنید و از قضاوت چشمی برای تشخیص میزان آلودگی یا شرایط نمونه تا حد امکان خودداری شود.
2. ریختن نمونه تا سطح استاندارد
نمونه باید تا سطح یا علامت تعیین شده در کاپ ریخته شود تا شرایط یکسانی برای آزمون ایجاد شود. اگر مقدار نمونه کمتر یا بیشتر از سطح تعیین شده باشد، فاصله سطح مایع تا منبع اشتعال تغییر میکند و میتواند روی نتیجه تست تأثیر بگذارد.
3. قرار دادن سنسور دما
دماسنج یا ترموکوپل باید در موقعیت تعیینشده نسبت به کاپ و سطح نمونه قرار گیرد. دمایی که توسط این سنسور ثبت میشود، بهعنوان معیار اصلی برای تعیین نقطه اشتعال در نظر گرفته میشود. دقت کنید که اگر سنسور با دیواره یا کف کاپ تماس داشته باشد یا عمق غوطهوری آن درست نباشد، عدد نمایشدادهشده میتواند با دمای واقعی نمونه تفاوت داشته باشد.
4. شروع گرمایش نمونه
در این مرحله نمونه با نرخ مناسب اولیه طبق استاندارد گرم میشود تا به محدوده مورد انتظار نقطه اشتعال نزدیک شود. این گرمایش باید بهصورت کنترل شده انجام شود تا افزایش سریع دما باعث از دست رفتن دقت آزمون نشود. بهتر است در صورت وجود اطلاعات قبلی، یک محدوده تقریبی از نقطه اشتعال نمونه در اختیار اپراتور باشد تا روند آزمون با کنترل بیشتری انجام شود.
5. کاهش و کنترل نرخ افزایش دما نزدیک Flash Point
با نزدیک شدن به محدوده مورد انتظار نقطه اشتعال، باید در کنترل افزایش دما دقت بیشتری به خرج داد. این بخش را میتوان مهمترین مرحله از نظر کنترل شرایط آزمون دانست، زیرا افزایش بیش از حد سرعت گرمایش میتواند باعث شود شرایط لازم برای تشکیل بخارات قابل اشتعال و زمان عبور منبع اشتعال بهدرستی کنترل نشود و نتیجه آزمون تحت تأثیر قرار گیرد.
6. عبور دادن شعله در فواصل مشخص
با نزدیک شدن به نقطه اشتعال، منبع اشتعال یا Test Flame در فواصل زمانی یا دمایی منظم و مطابق الزامات استاندارد از روی سطح کاپ عبور داده میشود. این حرکت باید به صورت یکنواخت و مطابق شرایط تعیین شده انجام شود. اگر شعله با سرعت متغیر یا در فاصلههای نامنظم از روی نمونه عبور داده شود، احتمال از دست رفتن اشتعال واقعی یا ایجاد نتیجه نادرست بیشتر میشود.
7. تشخیص Flash Point
در این مرحله اپراتور باید لحظهای را تشخیص دهد که یک شعله گذرا روی سطح نمونه ظاهر شده و بلافاصله خاموش میشود. دمای همان لحظه به عنوان Flash Point ثبت میشود. دقت کنید که نباید انعکاس نور شعله یا تغییرات ظاهری سطح نمونه را با اشتعال واقعی بخارات اشتباه گرفت.
8. ادامه آزمون برای تعیین Fire Point
اگر میخواهید Fire Point یا نقطه آتش را نیز تعیین کنید، آزمون باید با همان شرایط ادامه پیدا کند تا دمایی مشخص شود که در آن نمونه پس از ایجاد اشتعال، توان ادامه احتراق را نشان میدهد.
اجرای اصولی آزمون باید بر اساس متن رسمی ASTM D92-24 انجام شود. مراحل بالا منطق آزمون را توضیح میدهند و جایگزین دستورالعمل عملیاتی استاندارد نیستند. برای انتخاب دقیق تجهیزات و بررسی الزامات مورد نیاز آزمایشگاه نیز میتوانید با کارشناسان ما در زمینه تجهیزات آزمون فرآوردههای نفتی و راهاندازی آزمایشگاه کنترل کیفیت مشورت کنید.
8 خطای رایج در تست نقطه اشتعال باز
در تست نقطه اشتعال باز هشت خطای رایج وجود دارد که میتوانند شرایط آزمون و در نتیجه دقت نتیجه نهایی را تحت تاثیر قرار دهند.
1. گرم کردن بیش از حد سریع نمونه
افزایش سریع دما، بهخصوص هنگام نزدیک شدن به نقطه اشتعال، میتواند لحظه واقعی تشکیل Flash را تحت تاثیر قرار دهد و نتیجه را دچار خطا کند. کنترل نرخ افزایش دما در این محدوده اهمیت بیشتری دارد.
2. استفاده از نمونه آلوده
وجود نمونه قبلی، حلال یا ماده فرار دیگر در نمونه میتواند رفتار بخارات را تغییر دهد. برای همین بهتر است کاپ و تجهیزات پیش از آزمون به درستی تمیز شوند و نمونه نیز از نظر آلودگی بررسی شود.
3. پر کردن نادرست کاپ
اگر سطح نمونه مطابق علامت تعیین شده در کاپ تنظیم نشود، شرایط آزمون از حالت استاندارد خارج میشود. تغییر مقدار نمونه میتواند فاصله سطح مایع تا منبع اشتعال و در نتیجه شرایط تشکیل و اشتعال بخارات را تغییر دهد.
4. قرارگیری اشتباه سنسور دما
سنسوری که بیش از حد به دیواره یا کف کاپ نزدیک باشد یا در عمق صحیح قرار نگیرد، دمای واقعی نمونه را بهدرستی نشان نمیدهد. در این حالت دمای ثبت شده با دمای واقعی نمونه تفاوت خواهد داشت و نقطه اشتعال به درستی تعیین نمیشود.
5. اندازه نامناسب شعله آزمون
شعله آزمون باید در وضعیت تعیینشده برای اجرای آزمون قرار داشته باشد. اگر اندازه یا شرایط شعله با الزامات روش مطابقت نداشته باشد، اشتعال بخارات به درستی تشخیص داده نمیشود.
6. عبور دادن شعله در زمان یا دمای نامناسب
عبور نامنظم منبع اشتعال میتواند باعث از دست رفتن نقطه اشتعال واقعی شود. شعله باید در فواصل مشخص و مطابق شرایط آزمون از روی سطح نمونه عبور داده شود تا امکان مقایسه و تفسیر درست نتیجه وجود داشته باشد.
7. جریان هوای زیاد در اطراف دستگاه
اگر در اطراف دستگاه جریان هوای زیادی وجود داشته باشد، بخارات ایجاد شده در بالای سطح نمونه میتوانند جا به جا شوند و شرایط تشکیل مخلوط بخار و هوا تغییر کند. به همین دلیل باید از قرار گرفتن دستگاه در معرض جریان مستقیم هوا جلوگیری شود.
8. ثبت اشتباه Flash Point به جای Fire Point یا بالعکس
نقطه اشتعال باید همان زمانی ثبت شود که نخستین اشتعال گذرا در بخارات نمونه مشاهده میشود و نقطه آتش زمانی ثبت میشود که نمونه پس از ایجاد اشتعال، توان ادامه احتراق را نشان دهد. این دو نتیجه نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند، زیرا هرکدام مفهوم و معیار متفاوتی در آزمون دارند.
تفاوت نقطه اشتعال باز و بسته چیست؟
تفاوت اصلی این دو روش به وضعیت کاپ و رفتار بخارات در زمان آزمون مربوط است. در روش کاپ باز، بخارات امکان خروج بیشتری از سطح نمونه دارند. اما در روش کاپ بسته، بخارات در فضای داخل کاپ محصورتر میمانند و شرایط متفاوتی برای تشکیل مخلوط قابلاشتعال ایجاد میشود.
برای درک بهتر تفاوت نقطه اشتعال باز و بسته میتوانید جدول زیر را ببینید:
| ویژگی | روش کاپ باز (Open Cup) | روش کاپ بسته (Closed Cup) |
|---|---|---|
| روش رایج | Cleveland Open Cup | Pensky-Martens Closed Cup |
| استاندارد رایج | ASTM D92 | ASTM D93 |
| وضعیت کاپ در آزمون | سطح نمونه در تماس بیشتر با هوای محیط است | بخارات در فضای بستهتر داخل کاپ تجمع پیدا میکنند |
| رفتار بخارات | امکان خروج بیشتر بخارات از سطح نمونه وجود دارد | بخارات بیشتر در فضای کاپ محصور میمانند |
| مقدار معمول Flash Point | معمولاً بالاتر گزارش میشود | معمولاً پایینتر گزارش میشود |
| دلیل تفاوت نتیجه | بخشی از بخارات قبل از تشکیل مخلوط قابل اشتعال از سطح نمونه خارج میشوند | تجمع بخارات باعث ایجاد شرایط اشتعال در دمای پایینتر میشود |
| پارامترهای قابل اندازهگیری | Flash Point و Fire Point | Flash Point |
| کاربرد رایج | بسیاری از فرآوردههای نفتی، روغنها و روانکارها با محدوده مناسب ASTM D92 | سوختها، فرآوردههای نفتی و نمونههایی که روش کاپ بسته برای آنها مشخص شده است |
| انتخاب روش آزمون | وابسته به نوع نمونه، مشخصات محصول و الزامات استاندارد | وابسته به نوع نمونه، مشخصات محصول و الزامات استاندارد |
اگر به اطلاعات بیشتری در رابطه با تفاوت نقطه اشتعال باز و نقطه اشتعال بسته نیاز دارید، مقاله آن را مطالعه کنید.
تست نقطه اشتعال باز برای چه موادی استفاده میشود؟
تست نقطه اشتعال باز برای بررسی رفتار فرآوردههای نفتی، روغنها، روانکارها و برخی مواد با نقطه اشتعال بالاتر از محدوده مشخصشده در ASTM D92 استفاده میشود. از جمله نمونههایی که این پارامتر در آنها مورد توجه قرار میگیرد میتوان به روغن موتور، روغنهای صنعتی، روانکارها و قیر اشاره کرد.
نقطه اشتعال روغن موتور
یکی از کاربردهای تست نقطه اشتعال، تعیین نقطه اشتعال روغن موتور است. کاهش غیرعادی نقطه اشتعال روغن موتور میتواند نشانه ورود یک ماده فرار، مانند سوخت، به روغن باشد و بهعنوان یک علامت هشدار در بررسی وضعیت نمونه مورد توجه قرار گیرد.
نقطه اشتعال روغنهای صنعتی
روغنهای صنعتی نیز برای ارزیابی شرایط ایمن نگهداری، جا به جایی و استفاده به بررسی نقطه اشتعال نیاز دارند. این پارامتر میتواند اطلاعاتی درباره رفتار روغن در برابر ایجاد بخارات قابل اشتعال و ریسک آتشگیری آن در شرایط کاری ارائه دهد.
نقطه اشتعال روانکارها
روانکارها نیز از جمله نمونههایی هستند که نقطه اشتعال آنها بررسی میشود. کاهش غیرعادی Flash Point میتواند یکی از نشانههای آلودگی با سوخت، حلال یا اجزای فرار و رقیقشدن روانکار باشد. اما این آزمون مستقیما پایداری حرارتی را اندازه گیری نمیکند و نباید به تنهایی معیار کیفیت روانکار قرار بگیرد.
نقطه اشتعال قیر
قیر نیز یکی دیگر از فرآوردههایی است که نقطه اشتعال آن در برخی آزمونهای کنترل کیفیت و ارزیابی ایمنی مورد بررسی قرار میگیرد. از نتیجه آزمون میتوان برای توجه به شرایط ایمنتر در فرآوری، نگهداری، حمل و نقل و کاربرد قیر در دماهای بالا استفاده کرد.
تفسیر نتیجه تست نقطه اشتعال باز
عددی که در نقطه اشتعال باز ثبت میشود، دمایی است که در شرایط مشخص آزمون، نخستین اشتعال گذرا در بخارات نمونه مشاهده شده است. این عدد به تنهایی یک ویژگی مطلق و مستقل از روش برای ماده محسوب نمیشود و باید در چارچوب شرایطی که آزمون در آن انجام شده است تفسیر شود.
عدد حاصل از تست نقطه اشتعال باز بیانگر رفتار نمونه در شرایط آزمایش تعیینشده، از جمله نوع کاپ، نحوه گرمایش، شرایط ایجاد اشتعال و وضعیت تجهیزات است. بنابراین نباید عدد به دستآمده از دو روش متفاوت را بدون در نظر گرفتن روش آزمون با یکدیگر مقایسه کرد. همچنین هنگام ثبت یا گزارش نتیجه، باید نوع آزمون و استاندارد مورد استفاده، مانند ASTM D92، در کنار مقدار نقطه اشتعال نوشته شود تا نتیجه قابل تفسیر و مقایسه باشد.
برای مثال اگر یک نمونه در روش کاپ باز و نمونه مشابه در روش کاپ بسته آزمایش شود، امکان دارد اعداد متفاوتی به دست آید. بنابراین مقایسه عددی فقط زمانی معنا دارد که روش آزمون و شرایط اندازهگیری تا حد امکان یکسان یا قابل مقایسه باشند.
در صورتی که تکرار آزمون روی همان نمونه، توسط همان اپراتور یا اپراتور دیگر، اختلافی بیش از حد معمول تکرارپذیری نشان دهد، نتیجه نیازمند بررسی مجدد شرایط آزمون است. در چنین شرایطی بهتر است مواردی مانند تمیزی کاپ، نرخ افزایش دما، موقعیت سنسور دما، وضعیت و تنظیم منبع اشتعال و شرایط محیطی بررسی شوند و سپس درباره نتیجه نهایی تصمیمگیری شود.
نکات عملی برای گرفتن نتیجه دقیقتر
برای اینکه بتوانید نتیجه دقیقتری از تست نقطه اشتعال باز به دست آورید، باید نکات زیر را رعایت کنید:
- کاپ را کاملا تمیز کنید: قبل از هر تست، کاپ را از باقیمانده نمونه قبلی و آلودگی پاک کنید.
- نزدیک Flash Point گرمایش را کنترل کنید: در این محدوده، افزایش سریع دما میتواند تشخیص لحظه Flash را دشوار کند و باعث اختلاف بین نتایج آزمون شود.
- جریان هوای مستقیم را حذف کنید: جریان هوا میتواند بخارات سطح نمونه را پراکنده کند و تشکیل غلظت لازم برای ایجاد Flash را تحت تأثیر قرار دهد.
- Flash و Fire Point را اشتباه نگیرید: اشتعال کوتاه و گذرا معیار Flash Point است، اما ادامه دار شدن احتراق به Fire Point مربوط میشود.
- روش آزمون را بر اساس نوع نمونه انتخاب کنید: اگر محدوده Flash Point مشخص نیست، روش را صرفا بر اساس دستگاه موجود انتخاب نکنید. زیرا ASTM D92 برای نمونههایی با نقطه اشتعال زیر 79 درجه سانتیگراد مناسب نیست و در این شرایط باید روش متناسب دیگری انتخاب شود.
جمع بندی
نقطه اشتعال باز دمایی است که در شرایط مشخص آزمون، اولین اشتعال گذرا در بخارات نمونه مشاهده میشود. در تست نقطه اشتعال باز باید دقت کنید که آماده سازی نمونه، تمیزی کاپ، نرخ گرمایش، موقعیت سنسور دما و نحوه عبور منبع اشتعال مطابق شرایط آزمون باشد. همچنین تفاوت Flash Point و Fire Point را در زمان ثبت و تفسیر نتیجه در نظر بگیرید.
از این روش برای بسیاری از فرآوردههای نفتی با نقطه اشتعال بالاتر از 79 درجه سانتیگراد و پایینتر از 400 درجه سانتیگراد استفاده میشود و انتخاب روش آزمون باید بر اساس نوع نمونه و الزامات استاندارد انجام شود.
سؤالات متداول (FAQ)
1. آیا نقطه اشتعال باز همان نقطه آتش (Fire Point) است؟
خیر؛ نقطه اشتعال (Flash Point) با ایجاد یک اشتعال گذرا مشخص میشود، اما نقطه آتش (Fire Point) به ادامه احتراق نمونه مربوط است.
2. تفاوت ASTM D92 و ASTM D93 در چیست؟
ASTM D92 روش کاپ باز کلیولند برای تعیین Flash Point و Fire Point بسیاری از فرآوردههای نفتی در محدوده خود است؛ اما Flash Point نفت کوره را پوشش نمیدهد. ASTM D93 روش کاپ بسته Pensky-Martens است و علاوه بر نفت کوره، برای گروههایی مانند سوختهای تقطیری، روغنهای روانکار، نمونههای دارای ذرات جامد یا تشکیلدهنده فیلم سطحی و B100 در شرایط تعیینشده استاندارد کاربرد دارد. برای اطلاعات بیشتر مقاله فلش پوینت بسته را مطالعه کنید.
3. برای نمونههایی با نقطه اشتعال زیر 79 درجه سانتیگراد از چه روشی استفاده میشود؟
ASTM D1310 یکی از روشهای قابلاستفاده برای نمونههایی با Flash Point زیر 79 درجه سانتیگراد است.
4. آیا Flash Point در روش کاپ باز و کاپ بسته برای یک نمونه یکسان است؟
لزوما خیر؛ به دلیل تفاوت شرایط کاپ و رفتار بخارات، نقطه اشتعال یک نمونه در دو روش متفاوت است.
دیدگاهتان را بنویسید